Er zijn een paar bijzonderheden aan deze video die ik het toch de moeite waard vond om te noemen. Zowel in de samenkomst van de tekst, het nummer, de timing en de beelden als de clip zelf.

Het proces van de clip was voor filmmakers denk ik een bekende. Mijn vriendin schreef het scenario, waarin de clip ondertiteld zou worden. In eerste instantie was de ondertiteling exact wat de acteurs zouden zeggen, en dat zou op het eind uit elkaar gaan lopen. Toch merkten we dat een nummer luisteren, liplezen, en ondertiteling matchen te veel was gevraagd voor de kijker en is regisseur Pim Diepersloot er zelf mee aan de haal gegaan. Het verhaal is zijn eigen interpretatie van de stadia waar een relatie regelmatig doorheen gaat, waarin het misloopt op communicatie. Het frapante was dat beide acteurs het script lazen en dachten: ‘dit ben ik’. De een was door iets soortgelijks heengegaan, de ander zat er middenin. Zij konden zich soepel inleven.

Het meest rare is nog steeds de samenkomst van één heel bijzonder ding. Ik schreef de zin: ‘It leaves them nothing ‘till the wave hits and you tumble down, no duck dive can save you now’, als een verstikkende overrompelende situatie die voelt als golven over je heen. Niet veel later gebeurde de surfersramp bij the Shore. De dag nadat gebeurde heb ik (op 2,5 uur slaap) het nummer ‘Signs’ ingezongen in de studio. Pas toen realiseerde ik wat ik had geschreven en hoe meer lading dat nu had gekregen. Om de cirkel rond te maken is de strandscène gefilmd, slechts een paar minuten lopen van waar dit fiasco heeft plaatsgevonden. Alsof het zo heeft moeten zijn. Nog steeds leven we mee met de nabestaanden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *