In dit stuk vertel ik op twee verschillende manieren over het nummer. Ten eerste over het nummer ‘Signs’ zelf, en ten tweede over het nummer als titeltrack en wat de naam voor de EP betekent.

‘Signs’ gaat over een bijzondere manier van miscommunicatie, namelijk overcommunicatie. Het nummer leidt je van een statische gitaarriff, door slepende drums, naar een explosief einde. Zo is ook de opbouw van de tekst. Het nummer begint op een avond waarin het stel in kwestie zich aan het klaarmaken is om uit te gaan, maar telkens afgeleid raken door elkaar. Vervolgens komt het eerste refrein, waarin het verzoek om te communiceren lieflijk en goed bedoeld is. ‘Say what you want, if it doesn’t hurt it doesn’t get the job done.’ Steeds meer wordt er een beeld geschetst van dit stel, het ‘gekke stel’, het ‘open stel’, het ‘stel met stijl’ (een aardige tongbreker). Langzaamaan wordt de overcommunicatie frustrerend, alles weten ze van elkaar, elk detail van elke ochtend, middag en avond. Totdat in de explosie er simpelweg verlangen is naar een teken dat ze bij elkaar horen, dat ze elkaar willen. Openheid is goed, maar je kan tot in het dwangmatige te ver gaan.

Dan het nummer als titeltrack. Deze debuut-EP wordt deel van een drieluik, veel meer ga ik daar niet over zeggen. De EP genaamd ‘Signs,’ gaat dan ook simpel gezegd over signalen. Signalen in de liefde, signalen in je werk, in je denken, in je familie, in de samenleving. Signalen in je leven. Elk nummer op de EP bekleedt een ander aspect. De zes nummers (en uiteindelijk twee bonustracks) bespreken elk een ander signaal op een ander gebied in je leven. Deze eerste van de drie EP’s wordt deel van een groot project. Dus voor nu: de EP, de nummers, de kunst er omheen worden allemaal vervolgd…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *